woensdag 4 januari 2012

Kan men de ontspoorde Eurotrein terug op spoor tillen?

Het is duidelijk, onze politici hebben meestal wel een hoge scholing of universiteitdiploma op zak, doch van organiseren hebben de meeste geen kaas gegeten. Ze willen persé de Eurotrein terug op spoor zetten, doch hebben de heren niet begrepen dat “een trein op spoor zetten” een idioot idee is. Niet alleen idioot doch ook energie verspillend en zinloos. Een trein zet men niet in zijn geheel op spoor, doch wagon per wagon.
Europa is als een trein waarvan enkele wagons ontspoort zijn, doch waarom?
Eerst en vooral moeten alle wagens bestemd zijn voor eenzelfde spoorbreedte, en daar zit het al mis, oost, zuid en noord en west hebben niet dezelfde basis en zijn niet op elkaar aangepast. De Eurotrein kon niet op zijn spoor blijven zonder de nodige aanpassingen en gelijkstellingen.
De treinstellen moeten niet alleen passen op eenzelfde spoor doch ook technisch koppelbaar zijn. De eurolanden zijn echter niet koppelbaar, de economische en industriële vermogens liggen te ver uit elkaar, terwijl de levenstandaard bij verschillede nieuwe lidstaten te ver verwijderd zijn van de normen der beste landen. Kortweg men had er nooit aan mogen beginnen zonder eerst na te gaan dat verschillende landen wel met elkaar samen kunnen werken, wat niet mogelijk blijkt te zijn.
Europa terug op spoor zetten zal een catastrofe worden tenzij men elke wagon van de Eurotrein afzonderlijk in de staat breng die vereist is om perfect in het geheel mee te sporen.

Momenteel dringt Europa normen en wetten op aan de lidstaten die tot in de interne regelingen van de lidstaten dringen, waardoor de autonomie van elke lidstaat in het gedrang komt, terwijl de onderlinge verschillen een interne autonomie vereisen om de afzonderlijke staten de gelegenheid te geven om een interne gezondheid en stabiliteit op te bouwen, nodig om de trasformatie naar Europese standaards op eigen kracht op te kunnen bouwen. Elke lidstaat moet intern kunnen transformeren naar volwaardig onderdeel van het Europese geheel, en dit zoveel mogelijk op eigen kracht en een minimum aan buitenlandse of Europese interventie.

De betuttelingen van Europa in de interne wetgevingen en regels van een lidstaat zijn in het beginstadium nefast, en kunnen slechts daar waar broodnodig om een lidstaat toe te laten in het geheel te functioneren. Bemoeiingen in de interne aangelegenheden, zoals opleggen van quota voor opvang van vluchtelingen of asielzoekers, of het verbieden of toelaten van interne grenscontroles, zijn perslot regelgevingen die elke deelstaat voor zich ten overstaan van de verplichtingen naar de eigen bevolking moeten uitmaken, zeker in de aanvangperiode en voor er voldoende maatregelen zijn om misbruiken en criminaliteit degelijk in te dijken.
Vooral economisch en monetair zouden de landen eerst beter op elkaar af gestemd moeten worden, zodat men vanuit een grotere gelijkvormigheid gelijdelijk naar meer gelijkheid ook in wetten en rechten kan komen. De opbouw van een Europese Unie zonder gelijkgeschakelde staten is zinloos en tijdverlies, terwijl de zwakten de gezonde delen mee van het spoor trekken, waardoor alles dreigt te ontsporen.
Wil men Europa redden dan zal men de ongezonde delen uit moeten rangeren om hen eerst aan te passen en gezond te maken voor dat men deze terug aankoppelt.
Er zijn momenteel te veel zwakke landen aan het geheel aan gekoppeld, terwijl het bestuur van verscheidene landen technisch te ver van wezenlijk bestuur verwijderd is, en de interne chaos degelijk bestuur onmogelijk maakt.
Democratie naar westers model is een farce, doch ver van democratisch, en mocht het democratisch zijn, dan nog zou men met de individualiteit en onderlinge rivaliteit, eigen aan de westerse ontwikkeling, af te rekenen hebben.
De onderdrukking van politieke bewegingen, zonder uitdrukkelijke noodzaak en zonder dat ze een bedreiging voor de bevolking vormen, is een directe ondergraving van de rechten en vrijheden van de bevolking en democratie, en wekt wrevel en ongenoegen, waar ook de industrie en economie herhaaldelijk door getroffen worden, en waarmee vandaag ook Europa aan de afgrond staat.
Een conflict maakt geen oorlog, een graantje maakt geen brood, doch de ophoping van conflicten kan een oorlog ontketenen en een volle zak gemalen graan is goed voor meerdere broden.
Ongenoegen, onveiligheid, rechtloosheid enzovoort vormen de massa en macht die Europa de grond in boort.